مروری بر درمان ایمپلنت کوتاه
درمان ایمپلنت کوتاه، روشی ایمپلنتی است که در برخی مواردِ محدود بودن ارتفاع عمودی استخوان فک، با هدف ایجاد تکیهگاهی ثابت برای جایگزینی دندانهای ازدسترفته در نظر گرفته میشود. ایمپلنتهای کوتاه در مقایسه با ایمپلنتهای استاندارد، با طول کمتری طراحی میشوند و در موارد مناسب ممکن است به پشتیبانی از عملکرد جویدن و یکپارچگی قوس دندانی کمک کنند.
این رویکرد ممکن است بهویژه در نواحی خلفی، در افرادی که ارتفاع استخوان بهدلیل حفره سینوسی یا نزدیکی به کانال عصبی در فک پایین محدود است، مطرح شود. بااینحال، فقط ارتفاع استخوان بررسی نمیشود؛ بلکه عرض و تراکم آن، محل دندان ازدسترفته، رابطه اکلوژنی و سلامت عمومی دهان نیز همزمان ارزیابی میشوند.
پیش از برنامهریزی، ساختار استخوان و بافتهای اطراف با معاینه بالینی و تصویربرداریهای لازم ارزیابی میشوند. سلامت لثه، وضعیت دندانهای موجود، نیروهای جویدن و عادات بهداشت دهان از عوامل مهمی هستند که بر نوع ایمپلنت و طراحی بخش پروتزی تأثیر میگذارند.
هر ناحیه دارای تحلیل استخوان ممکن است برای ایمپلنت کوتاه مناسب نباشد؛ در برخی موارد میتوان گزینههای دیگر ایمپلنت، اقدامات حمایتکننده از استخوان یا راهکارهای پروتزی جایگزین را در نظر گرفت. انتخاب درمان بر اساس یافتهها و انتظارات فرد، بهصورت شخصیسازیشده توسط دندانپزشک برنامهریزی میشود.
هدف درمان
هدف آن ایجاد تکیهگاه برای یک ترمیم دندانی ثابت در ناحیه دندان ازدسترفته است.
ایمپلنت کوتاه چیست؟
ایمپلنتی با طول کمتر است که در موارد مناسبِ وجود فضای عمودی محدودتر در استخوان فک میتوان آن را در نظر گرفت.
در کدام نواحی در نظر گرفته میشود؟
ممکن است در نواحی خلفی فکها، جایی که ارتفاع استخوان میتواند محدود باشد، بررسی شود.
در برنامهریزی چه مواردی بررسی میشوند؟
حجم استخوان، سلامت لثه، اکلوژن، محل دندان ازدسترفته و سلامت عمومی دهان بهصورت همزمان بررسی میشوند.
مناسب بودن چگونه تعیین میشود؟
پس از معاینه بالینی و تصویربرداریهای لازم، بر اساس یافتههای فردی ارزیابی انجام میشود.
درمان ایمپلنت کوتاه برای چه افرادی ممکن است مناسب باشد؟
مناسب بودن درمان ایمپلنت کوتاه با ارزیابی همزمان ساختار استخوان در ناحیه دندان از دسترفته، سلامت لثه و دهان، نیروهای جویدن، رابطه بایت و طرح بازسازی تعیین میشود.
افرادی با ارتفاع محدود استخوان در ناحیه خلفی
در افرادی که در بخش خلفی فک بالا یا پایین ارتفاع عمودی استخوان محدودی دارند، با در نظر گرفتن فاصله تا ساختارهای آناتومیک میتوان گزینه ایمپلنت کوتاه را بررسی کرد.
افرادی که یک یا چند دندان خود را از دست دادهاند
اگر وضعیت استخوان اطراف دندانهای از دسترفته و دندانهای مجاور مناسب باشد، میتوان ایمپلنت کوتاه را برای حمایت از بازسازی تکدندانی یا برخی طرحهای پل در نظر گرفت.
افرادی که انتظار بازسازی ثابت دارند
برای افرادی که مایلاند بهجای پروتز متحرک، گزینه بازسازی ثابت را بررسی کنند، بر اساس یافتههای داخل دهان و عادات بهداشت دهان میتوان درمان با ایمپلنت کوتاه را برنامهریزی کرد.
مواردی که ممکن است به افزایش استخوان محدودی نیاز داشته باشند
اگر عرض و تراکم استخوان موجود کافی به نظر برسد، در برخی موارد با ارتفاع محدود استخوان میتوان ایمپلنت کوتاه را بهعنوان جایگزینی برای اقدامات پیشرفته حمایتکننده استخوان بررسی کرد.
حجم استخوان و موقعیت ساختارهای آناتومیک
با استفاده از تصویربرداری، ارتفاع، عرض و ساختار استخوان و همچنین فاصله تا ساختارهای آناتومیک مانند حفره سینوسی در فک بالا و کانال عصبی در فک پایین بررسی میشود.
بایت، نیروی جویدن و سلامت دهان
در برنامهریزی بازسازی، عادت فشردن دندانها، نحوه توزیع نیروهای بایت، وضعیت بافتهای لثه و امکان حفظ بهداشت دهان ارزیابی میشود.
بیماری فعال لثه یا عفونت
در صورت وجود بیماری فعال لثه، عفونت کنترلنشده یا بهداشت ناکافی دهان، ممکن است لازم باشد این مشکلات پیش از برنامهریزی ایمپلنت درمان و پایدار شوند.
حمایت ناکافی استخوان یا خطر بارگذاری بیش از حد
اگر عرض یا تراکم استخوان برای حمایت از بازسازی کافی نباشد یا نیروهای جویدن خطر زیادی ایجاد کنند، میتوان گزینههای دیگر ایمپلنت، اقدامات تکمیلی یا پروتزهای جایگزین را بررسی کرد.
خطرهای احتمالی درمان ایمپلنت کوتاه
خطرهای احتمالی درمان ایمپلنت کوتاه، بسته به عواملی مانند ساختار استخوان، ناحیهای که ایمپلنت در آن قرار میگیرد، سلامت لثه، نیروهای جویدن و بهداشت دهان متفاوت است. معاینه و تصویربرداری برای ارزیابی خطرها و تنظیم برنامه درمانی مناسب اهمیت دارد.
ناراحتیهای موقت در ناحیه جراحی
پس از قرار دادن ایمپلنت ممکن است درد، تورم، خونریزی خفیف، حساسیت یا کبودی ایجاد شود. شدت این عوارض به گستره عمل و پاسخ بدن فرد به روند بهبودی بستگی دارد؛ علائمی که بیش از حد انتظار ادامه پیدا کنند یا تشدید شوند باید توسط دندانپزشک ارزیابی شوند.
مشکلات ترمیم زخم یا عفونت
ترمیم ناحیه جراحی ممکن است به تأخیر بیفتد یا عفونت ایجاد شود. بهداشت ناکافی دهان، بیماری لثه، برخی شرایط عمومی سلامت و استعمال دخانیات میتوانند بر روند بهبودی اثر بگذارند. رعایت نوبتهای پیگیری و توصیههای مراقبتی اهمیت دارد.
یکپارچه نشدن کافی ایمپلنت با استخوان
ممکن است ایمپلنت در حد انتظار با استخوان فک جوش نخورد یا بهمرور زمان ثبات خود را از دست بدهد. کیفیت و حجم استخوان، شرایط کاشت، روند بهبودی و نیروهای واردشده بر ایمپلنت در ارزیابی این وضعیت نقش دارند؛ ممکن است به درمان اضافی نیاز باشد.
التهاب لثه و استخوان اطراف
ممکن است در اطراف ایمپلنت، در اثر تجمع پلاک، التهاب لثه یا التهابی که بافت استخوانی اطراف را تحت تأثیر قرار میدهد ایجاد شود. علائمی مانند قرمزی، خونریزی، تورم یا ناراحتی اطراف ایمپلنت نیازمند ارزیابی هستند. مراقبت و پیگیری منظم در مدیریت این خطر مؤثر است.
شل شدن یا آسیب دیدن روکش یا اجزای پروتزی
ممکن است روکش، بریج یا اجزای اتصال قرارگرفته روی ایمپلنت شل شوند، ساییده شوند، ترک بخورند یا بشکنند. نیروهای زیاد جویدن، دندانقروچه و ناهماهنگی در بایت میتوانند بهویژه بر احتمال این وضعیت اثر بگذارند. تنظیم یا ترمیم لازم را میتوان انجام داد.
نزدیکی به ساختارهای آناتومیک مجاور
کار کردن در نزدیکی حفره سینوسی در بخش پشتی فک بالا یا کانال عصبی در فک پایین، با خطر آسیب به ساختارهای مجاور همراه است. این وضعیت ممکن است با مشکلات سینوسی یا تغییرات موقت یا دائمی در حس مرتبط باشد. تصویربرداری و برنامهریزی دقیق به ارزیابی این خطر کمک میکند.
روند درمان ایمپلنت کوتاه چگونه است؟
روند درمان ایمپلنت کوتاه شامل ارزیابی دقیق، آمادهسازی سلامت دهان، قرار دادن ایمپلنت، پیگیری روند بهبود و آمادهسازی ترمیم دائمی دندان است. گستره این درمان ممکن است بر اساس یافتههای داخل دهان و برنامهریزی درمان متفاوت باشد.
- 1
معاینه و برنامهریزی درمان
دندانپزشک حفره دهان را ارزیابی میکند و با استفاده از تصویربرداریهای لازم، ساختار استخوانی ناحیهای را که ایمپلنت در آن قرار میگیرد، ساختارهای آناتومیک مجاور و رابطه اکلوزالی را بررسی میکند. بر اساس این ارزیابی، محل ایمپلنت و طرح ساختار پروتزی تعیین میشود.
- 2
آمادهسازی بافتهای دهان برای درمان
پیش از قرار دادن ایمپلنت، در صورت وجود، مشکلات لثه، کانونهای عفونت یا دندانهایی که به ترمیم نیاز دارند، درمان میشوند. تقویت بهداشت دهان و آمادهسازی ناحیه ایمپلنت در شرایط سالم، به پیشرفت برنامهریزیشده مراحل بعدی کمک میکند.
- 3
قرار دادن ایمپلنت در استخوان فک
ایمپلنت برنامهریزیشده طی یک عمل جراحی در ناحیه مناسب استخوان فک قرار داده میشود. پس از عمل، توصیههایی برای محافظت از ناحیه ارائه میشود و درباره وضعیتهای احتمالی در دوره بهبود و مراقبت از دهان اطلاعرسانی میشود.
- 4
بهبود و ویزیتهای کنترلی
روند سازگاری ایمپلنت با بافت استخوانی پیگیری میشود. در ویزیتهای کنترلی، روند بهبود، وضعیت لثه و بافتهای اطراف ایمپلنت ارزیابی میشوند. در صورت نیاز، برای آمادهسازی ساختار پروتزی ممکن است اندازهگیری یا ثبتهای اضافی انجام شود.
- 5
آمادهسازی ترمیم دائمی دندان
هنگامی که روند بهبود مناسب باشد، ترمیم دندانی که روی ایمپلنت قرار میگیرد آماده میشود. شکل، رنگ و تماس اکلوزالی آن پیش از قرار دادن بررسی میشود و هدف، ایجاد تماسی متعادل هنگام جویدن است.
- 6
مراقبت و پیگیری منظم
پس از قرار دادن ترمیم، تمیز کردن مؤثر ناحیه اطراف ایمپلنت بهصورت روزانه اهمیت دارد. در معاینات دندانپزشکی، سلامت لثه، بافتهای اطراف ایمپلنت و هماهنگی ترمیم با اکلوزیون بهطور منظم بررسی میشود.
رویکردهای جایگزین برای درمان با ایمپلنت کوتاه
گزینههایی که میتوان بهجای ایمپلنت کوتاه بررسی کرد، بر اساس حجم استخوان، محل دندان ازدسترفته، وضعیت دندانهای مجاور، بایت و سلامت دهان متفاوت هستند. رویکرد مناسب با ارزیابی همزمان یافتههای معاینه و تصویربرداری تعیین میشود.
ایمپلنت استاندارد همراه با افزایش استخوان
در صورتی که ارتفاع یا عرض استخوان کافی نباشد، میتوان روشهای تقویت استخوان را که با هدف ایجاد ناحیهای مناسبتر برای حمایت از ایمپلنت انجام میشوند، بررسی کرد. اگر بتوان حمایت استخوانی کافی ایجاد کرد، ایمپلنتهایی با اندازه استاندارد ممکن است در برنامهریزی درمان قرار گیرند.
ایمپلنت همراه با بالا بردن کف سینوس
اگر ارتفاع استخوان در بخش پشتی فک بالا بهدلیل حفره سینوس محدود باشد، میتوان اقدامات جراحی برای بالا بردن کف سینوس را بررسی کرد. این رویکرد در شرایط مناسب با هدف افزایش ناحیه استخوانی قابل استفاده برای کاشت ایمپلنت انجام میشود.
ایمپلنتهای بلندتر یا با طراحی متفاوت
در صورت مساعد بودن ساختار استخوان و محدودیتهای آناتومیک، میتوان گزینههایی با طول، قطر یا ویژگیهای سطحی متفاوت را بررسی کرد. نوع ایمپلنت با در نظر گرفتن عرض و تراکم استخوان، محل دندان ازدسترفته و روکش یا ساختار پروتزی برنامهریزیشده تعیین میشود.
راهکارهای بریج یا پروتز متحرک
در مواردی که درمان ایمپلنت مناسب نباشد یا انتخاب نشود، میتوان برای جایگزینی دندان ازدسترفته، بریج ثابت یا پروتز متحرک برنامهریزی کرد. در ارزیابی این گزینهها، وضعیت دندانهای مجاور، تعداد دندانهای ازدسترفته و شرایط داخل دهان در نظر گرفته میشود.
تصویربرداری دیجیتال و برنامهریزی ایمپلنت کوتاه
در برنامهریزی ایمپلنت کوتاه میتوان از معاینه داخل دهان، رادیوگرافیهای دوبعدی و در صورت نیاز روشهای تصویربرداری سهبعدی استفاده کرد. این اطلاعات به ارزیابی دقیقتر حجم استخوان در ناحیه ایمپلنت و موقعیت ساختارهای آناتومیک اطراف کمک میکنند.
تصاویر از ارزیابی ارتفاع، عرض و تراکم استخوان و نیز برنامهریزی فاصله تا ساختارهایی مانند حفره سینوس یا کانال عصب پشتیبانی میکنند. دندانپزشک این اطلاعات را همراه با یافتههای بالینی و تحلیل اکلوژن تفسیر میکند.
قالبگیری دیجیتال، مدلسازی یا گاید جراحی برای هر بیماری ضروری نیست. نیاز به این روشها بر اساس آناتومی ناحیه، تعداد ایمپلنتهای برنامهریزیشده، طراحی پروتز و ارزیابی بالینی تعیین میشود.
ارزیابی سهبعدی استخوان
تصویربرداری سهبعدی که در صورت نیاز استفاده میشود، به بررسی استخوان ناحیه ایمپلنت از نظر ارتفاع و عرض و ارزیابی موقعیت ساختارهای آناتومیک اطراف کمک میکند.
تصاویر رادیوگرافی دوبعدی
رادیوگرافی پانورامیک یا ناحیهای اطلاعات اولیهای درباره محل دندان ازدسترفته، دندانهای مجاور و ساختار کلی فک فراهم میکند و در صورت نیاز از تصمیمگیری برای تصویربرداری پیشرفته پشتیبانی میکند.
قالبگیری دیجیتال یا معمولی
اسکن داخل دهان یا قالبگیری معمولی میتواند به برنامهریزی رابطه ترمیم متکی بر ایمپلنت با قوس دندانی و فک مقابل کمک کند.
تحلیل اکلوژن و نیروهای جویدن
سوابق بالینی و مدلها از ارزیابی نقاط تماس دندان متکی بر ایمپلنت پشتیبانی میکنند. به این ترتیب میتوان نیروهای جویدن را در طراحی ترمیم در نظر گرفت.
برنامهریزی گاید جراحی
در موارد مناسب، گایدهای جراحی که با استفاده از دادههای تصویربرداری و مدل دیجیتال برنامهریزی شدهاند، میتوانند به انتقال برنامه مربوط به موقعیت و زاویه ایمپلنت به مرحله اجرا کمک کنند.
دوره بهبودی پس از درمان با ایمپلنت کوتاه
بهبودی پس از کاشت ایمپلنت کوتاه ممکن است از فردی به فرد دیگر، بر اساس گستره عمل، وضعیت استخوان و لثه، بهداشت دهان و وضعیت عمومی سلامت، متفاوت باشد. توصیههای اختصاصی دندانپزشک شما درباره مراقبت، تغذیه و مراجعات کنترلی در اولویت است؛ در صورت نیاز باید ارزیابی بالینی انجام شود.
- 1
سازگاری با محل جراحی در دوره اولیه
ممکن است در ناحیه درمانشده درد خفیف، حساسیت، تورم یا تراوش محدود خون دیده شود. در این دوره مهم است به ناحیه فشار وارد نکنید و مراقبت از دهان و تغذیه را طبق توصیه دندانپزشک ادامه دهید.
- 2
ترمیم بافتهای لثه
با بهبود لثه، حساسیت و تورم ممکن است روند کاهشی داشته باشد. تمیز نگه داشتن ناحیه درمان مهم است؛ با این حال مسواک زدن و سایر اقدامات پاکسازی باید طبق دستور دندانپزشک و بدون تحریک ناحیه انجام شود.
- 3
یکپارچه شدن ایمپلنت با استخوان
یکپارچه شدن ایمپلنت با استخوان فک بهمرور زمان انجام میشود و روند آن به عوامل فردی بستگی دارد. برای جلوگیری از وارد شدن نیروی جویدن زودهنگام یا بیش از حد به ناحیه ایمپلنت، باید از دستورهای دندانپزشک پیروی کنید.
- 4
بازسازی و پیگیری بلندمدت
بر اساس ارزیابی بالینی، ممکن است ترمیم دندانی برنامهریزیشده روی ایمپلنت قرار گیرد. پس از ترمیم، مراقبت منظم از دهان، بررسی لثه و ارزیابی بایت به محافظت از بافتهای اطراف ایمپلنت کمک میکند.
مراقبت منظم از دهان را ادامه دهید
مراقبت از دهان، از جمله ناحیه درمان، را بهطور منظم و با روشی که دندانپزشک نشان داده است انجام دهید. کاهش تجمع پلاک به حفظ سلامت لثه و بافتهای اطراف ایمپلنت کمک میکند.
نیروی جویدن را محدود کنید
در دوره بهبودی، توصیههای تغذیهای دندانپزشک را درباره غذاهای سفت یا چسبندهای که ممکن است به ناحیه درمان فشار وارد کنند دنبال کنید. میزان بار واردشده بر ایمپلنت باید بر اساس برنامه درمان تنظیم شود.
اگر علائم بهطور محسوسی افزایش یافت
اگر درد، تورم، خونریزی یا حساسیت بهجای کاهش، بهطور محسوسی افزایش یابد یا بهطور غیرمنتظره ادامه پیدا کند، برای ارزیابی با کلینیک خود تماس بگیرید.
در صورت بروز نشانههای عفونت یا حرکتپذیری
اگر تب، مزه یا بوی بد، ترشح، قرمزی واضح یا احساس حرکتپذیری در ناحیه ایمپلنت داشتید، بدون تأخیر به کلینیک خود مراجعه کنید.
عوامل مؤثر بر هزینه درمان ایمپلنت کوتاه
هزینه درمان ایمپلنت کوتاه بسته به ویژگیهای ناحیهای که دندان در آن از دست رفته و گستره ترمیم برنامهریزیشده متفاوت است. هزینه دقیق پس از معاینه بالینی، تصویربرداریهای لازم و تدوین برنامه درمانی اختصاصی مشخص میشود.
تعداد دندانهای ازدسترفته و ایمپلنتهای قابلجایگذاری
بازسازی یک دندان ازدسترفته و بازتوانی چند دندان ازدسترفته از نظر گستره یکسان نیستند. تعداد ایمپلنتها، ارزیابی جداگانه هر ناحیه جایگذاری و برنامه ساختار پروتزی روی ایمپلنت میتواند بر هزینه کلی تأثیر بگذارد.
حجم استخوان فک و شرایط جایگذاری
اگرچه ارتفاع استخوان در ارزیابی گزینه ایمپلنت کوتاه اهمیت دارد، عرض و تراکم استخوان و همچنین مرزهای آناتومیک ناحیه ایمپلنت نیز در نظر گرفته میشوند. این یافتهها میتوانند گستره برنامهریزی و اجرای درمان را تغییر دهند.
نیاز به تصویربرداری و ارزیابی پیش از درمان
تصویربرداریهای لازم برای ارزیابی ساختار استخوانی ناحیه ایمپلنت و ارتباط آن با ساختارهای آناتومیکی مانند سینوس یا کانال عصبی ممکن است در برنامهریزی لحاظ شوند. گستره ارزیابی موردنیاز از عوامل مؤثر بر هزینه است.
وضعیت لثه و سلامت دهان پیش از درمان
در صورت وجود التهاب لثه، تجمع پلاک، پوسیدگی یا مشکلات مربوط به دندانهای مجاور، ممکن است لازم باشد پیش از جایگذاری ایمپلنت به آنها رسیدگی شود. نوع و گستره آمادهسازیهای لازم میتواند روند کلی درمان و هزینه را تغییر دهد.
طراحی ترمیم روی ایمپلنت
طراحی تاج، بریج یا دیگر ترمیمهای ثابت که پس از جایگذاری ایمپلنت برای تکمیل دندان ازدسترفته برنامهریزی میشوند، میتواند بر هزینه تأثیر بگذارد. تعداد و محل ترمیمها و برنامهریزی آنها متناسب با نیروهای اکلوزال در این چارچوب ارزیابی میشوند.
رابطه اکلوزال و نیروهای جویدن
شرایطی مانند فشردن دندانها، دندانقروچه یا بایت نامتعادل ممکن است هنگام طراحی ایمپلنت و ساختار پروتزی روی آن به ارزیابی بیشتری نیاز داشته باشند. نیاز به برنامهریزی برای کنترل نیروهای جویدن میتواند بر گستره درمان تأثیر بگذارد.
برآورد موقت قیمت
€۹۰۰ – €۳٬۰۰۰
این برآورد موقت، پیشنهاد قیمت قطعی کلینیک نیست؛ هزینه واقعی پس از تکمیل معاینه و برنامه درمانی اختصاصی مشخص میشود.
قبل / بعد
پرسشهای متداول درباره درمان با ایمپلنت کوتاه
هدف اصلی درمان با ایمپلنت کوتاه چیست؟
هدف درمان با ایمپلنت کوتاه، ایجاد تکیهگاه برای یک ترمیم ثابت در ناحیه دندان ازدسترفته است. در موارد مناسب، انتظار میرود به پشتیبانی از عملکرد جویدن و یکپارچگی ردیف دندانها کمک کند.
آیا ایمپلنتهای کوتاه برای همه مناسب هستند؟
خیر، ایمپلنتهای کوتاه ممکن است برای هر فرد یا هر ناحیه فاقد دندان مناسب نباشند. تصمیمگیری با ارزیابی ارتفاع، عرض و تراکم استخوان، همچنین سلامت لثه، رابطه اکلوزالی، نیروهای جویدن و سلامت کلی دهان انجام میشود.
ایمپلنتهای کوتاه بیشتر در کدام نواحی فک بررسی میشوند؟
ایمپلنتهای کوتاه ممکن است در نواحی خلفی فک، که ارتفاع استخوان در آنها میتواند محدود باشد، بررسی شوند. بهویژه در مناطقی که نزدیکی سینوس یا کانال عصبی در فک پایین بر برنامهریزی اثر میگذارد، ارزیابی بالینی انجام میشود.
برای ایمپلنت کوتاه چه بررسیهایی انجام میشود؟
برنامهریزی ایمپلنت کوتاه با معاینه بالینی و تصویربرداریهای لازم انجام میشود. در این ارزیابی، ساختار استخوان، بافتهای اطراف، محل دندان ازدسترفته، دندانهای موجود، سلامت لثه و ویژگیهای اکلوزال بهصورت همزمان بررسی میشوند.
آیا در صورت وجود تحلیل استخوان میتوان ایمپلنت کوتاه گذاشت؟
در صورت وجود تحلیل استخوان، ایمپلنت کوتاه ممکن است در برخی شرایط بررسی شود، اما این موضوع بهتنهایی مناسب بودن آن را نشان نمیدهد. بر اساس حجم استخوان و سایر یافتههای داخل دهان، ممکن است گزینههای مختلف ایمپلنت، اقدامات تقویتکننده استخوان یا راهکارهای پروتزی جایگزین پیشنهاد شوند.
پس از ایمپلنت کوتاه چگونه باید از آن مراقبت کرد؟
پس از ایمپلنت کوتاه، رعایت منظم بهداشت دهان و مراجعه برای کنترلهای توصیهشده توسط دندانپزشک اهمیت دارد. برای حفظ سلامت لثه اطراف ایمپلنت و ابَرسازه، باید عادتهای مراقبتی متناسب با فرد ادامه پیدا کند.
دندانی که روی ایمپلنت کوتاه قرار میگیرد چگونه برنامهریزی میشود؟
ترمیم ثابت قرارگرفته روی ایمپلنت با در نظر گرفتن موقعیت ایمپلنت و رابطه جویدن برنامهریزی میشود. طراحی ابَرسازه ممکن است بر اساس ناحیه دندان ازدسترفته، دندانهای مجاور، نیروهای اکلوزال و شرایط داخل دهان متفاوت باشد.
منابع پزشکی
مشاهده منابع پزشکی
بازبینی پزشکی توسط
Ahmet Metin Bal
رئیس پزشکان
مشاهده پروفایل پزشک
Ali Bulut
متخصص جراحی دهان، دندان و فک
مشاهده پروفایل پزشک
Nilufar Tulanova Şener
دندانپزشک زیبایی
مشاهده پروفایل پزشکآخرین بازبینی پزشکی: ۱۹ مرداد ۱۴۰۵