مروری بر درمان ایمپلنت دندان
درمان ایمپلنت دندان بر قرار دادن ساختاری زیستسازگار در استخوان فک استوار است که ریشه دندان ازدسترفته را شبیهسازی میکند و سپس ترمیمی با ظاهر دندان روی آن قرار میگیرد. هدف، حمایت از عملکرد جویدن و یکپارچگی دندانها هنگام لبخند زدن است.
ایمپلنتها را میتوان برای فقدان یک دندان، جایگزینی چند دندان ازدسترفته یا در موارد مناسب، برای حمایت از پروتزهای متحرک در نظر گرفت. این روش ممکن است امکان تکمیل ناحیه بیدندان را بدون نیاز به تراش دندانهای مجاور فراهم کند.
پیش از برنامهریزی، معاینه داخل دهان، سلامت لثه، ساختار استخوان فک و وضعیت دندانهای موجود بهصورت همزمان ارزیابی میشوند. حجم استخوان، رابطه بایت، وضعیت سلامت عمومی و عادات مراقبت از دهان میتوانند بر رویکرد درمانی تأثیر بگذارند.
کارگذاری ایمپلنت فرایندی شامل مراحل جراحی و پروتزی است. پس از دوره بهبودی، روکش، بریج یا پروتز متناسب با فرد برای قرارگیری روی ایمپلنت برنامهریزی میشود؛ معاینات منظم و مراقبت مؤثر از دهان در پیگیری بلندمدت اهمیت دارند.
هدف اصلی
ایجاد راهکارهای ثابت برای جایگزینی دندانهای ازدسترفته، با حمایت از عملکرد جویدن و یکپارچگی لبخند.
چگونه عمل میکند؟
ایمپلنتی که در استخوان فک قرار میگیرد، برای ترمیم دندانی که روی آن ساخته میشود نقش ریشه مصنوعی را ایفا میکند.
در چه مواردی از فقدان دندان در نظر گرفته میشود؟
بسته به شرایط دهان، میتوان آن را در فقدان یک دندان، چند دندان یا همه دندانها در نظر گرفت.
در برنامهریزی چه مواردی بررسی میشوند؟
استخوان فک، سلامت لثه، بایت، دندانهای مجاور و وضعیت سلامت عمومی فرد بهصورت مشترک بررسی میشوند.
گزینههای ترمیمی
میتوان یک روکش منفرد، بریج یا در موارد مناسب، پشتیبانی از پروتز را روی ایمپلنت برنامهریزی کرد.
مراقبت و پیگیری
معاینات منظم، مسواکزدن مؤثر و تمیز کردن بین دندانها به محافظت از بافتهای اطراف ایمپلنت کمک میکنند.
درمان ایمپلنت دندان ممکن است برای چه افرادی مناسب باشد؟
مناسب بودن درمان ایمپلنت دندان با ارزیابی همزمان محل دندانهای ازدسترفته، توان بالقوه استخوان فک برای حمایت از ایمپلنت، سلامت بافتهای دهان، وضعیت بایت، سلامت عمومی و عادتهای مراقبت از دهان تعیین میشود.
افرادی که یک دندان خود را از دست دادهاند
در ناحیهای که یک دندان از دست رفته است، میتوان درمان ایمپلنت را برای برنامهریزی یک ترمیم ثابت، بدون انجام مداخله روی دندانهای مجاور، در نظر گرفت.
افرادی که چند دندان خود را از دست دادهاند
در افرادی که در یک ناحیه چند دندان خود را از دست دادهاند، با توجه به محل فقدان و شرایط استخوان میتوان گزینههای بریج متکی بر ایمپلنت را بررسی کرد.
افرادی که میخواهند از پروتز متحرک خود پایدارتر استفاده کنند
در افرادی که هنگام استفاده از پروتز متحرک با مشکل گیر یا ثبات روبهرو هستند، در صورت مناسب بودن شرایط دهان میتوان رویکرد پروتزی متکی بر ایمپلنت را در نظر گرفت.
افرادی که میتوانند مراقبت منظم از دهان را ادامه دهند
در افرادی که میتوانند مراقبت روزانه از دهان را انجام دهند و در معاینات منظم شرکت کنند، برای کمک به حفظ بافتهای اطراف ایمپلنت میتوان برنامهریزی درمان را بررسی کرد.
ارزیابی استخوان و ساختارهای آناتومیک
حجم و تراکم استخوان در ناحیه ایمپلنت و همچنین ساختارهای آناتومیک مانند اعصاب، حفرههای سینوسی و ریشه دندانهای مجاور با تصویربرداری و معاینه بررسی میشوند.
برنامهریزی بایت و ترمیم
توزیع نیروهای جویدن، عادت فشردن یا ساییدن دندانها، پهنای ناحیه بیدندانی و روکش یا ساختار فوقانی برنامهریزیشده، همزمان ارزیابی میشوند.
بیماری فعال لثه یا عفونت
در صورت وجود بیماری فعال لثه، پوسیدگی درماننشده یا عفونت، ممکن است لازم باشد این مشکلات پیش از برنامهریزی ایمپلنت تحت کنترل قرار گیرند.
بیماریهای عمومی نیازمند کنترل
در صورت وجود بیماریهای سیستمیک کنترلنشده، مصرف داروهایی که ممکن است بر روند ترمیم اثر بگذارند یا مصرف زیاد دخانیات، ممکن است درمان به تعویق بیفتد یا رویکرد دیگری بررسی شود.
خطرهای احتمالی درمان ایمپلنت دندان
خطرهای احتمالی درمان ایمپلنت دندان ممکن است بر اساس ساختار استخوان فک، سلامت لثه، وضعیت عمومی سلامت، عادتهای مراقبت از دهان و گستره عمل جراحی متفاوت باشد. عوامل فردی هنگام معاینه و برنامهریزی ارزیابی میشوند.
ناراحتی موقتی پس از جراحی
پس از قرار دادن ایمپلنت، ممکن است در ناحیه درمان درد، حساسیت، تورم، خونریزی خفیف یا کبودی ایجاد شود. شدت این عوارض میتواند بر اساس گستره عمل و پاسخ فرد به روند ترمیم متفاوت باشد؛ علائمی که بیش از حد انتظار ادامه پیدا کنند یا تشدید شوند باید ارزیابی شوند.
عفونت و مشکلات ترمیم
ممکن است در محل جراحی عفونت ایجاد شود یا زخم آنگونه که انتظار میرود ترمیم نشود. بهداشت دهان، مصرف سیگار، مشکلات موجود لثه و برخی شرایط عمومی سلامت میتوانند بر این وضعیت اثر بگذارند؛ رعایت توصیههای مربوط به پیگیری اهمیت دارد.
جوش نخوردن کافی ایمپلنت با استخوان
در برخی موارد، ایمپلنت ممکن است به اندازه کافی با استخوان فک جوش نخورد یا در دوره ترمیم ثبات خود را از دست بدهد. کیفیت و مقدار استخوان، شرایط جراحی، نیروهای بایت و ویژگیهای ترمیم فردی در ارزیابی این خطر نقش دارند.
خطر تأثیر بر ساختارهای آناتومیک مجاور
رابطه محل ایمپلنت با اعصاب، حفره سینوس، ریشه دندانهای مجاور و عروق خونی هنگام برنامهریزی در نظر گرفته میشود. بهویژه در نواحی خلفی فک، نزدیک بودن عمل به محدودیتهای آناتومیک میتواند با خطر بیحسی، مشکلات مرتبط با سینوس یا تأثیر بر ساختارهای مجاور همراه باشد.
بیماریهای بافتهای اطراف ایمپلنت
ممکن است در اطراف ایمپلنت، التهاب لثه ناشی از تجمع پلاک یا مشکلات پیشرفتهتر بافتی که میتوانند استخوان را تحت تأثیر قرار دهند ایجاد شود. مراقبت منظم ناکافی، سابقه بیماری لثه و نداشتن پیگیری میتوانند به افزایش این خطر کمک کنند.
مشکلات مرتبط با ترمیم و بایت
ممکن است در روکش، بریج یا پروتز قرارگرفته روی ایمپلنت، شلشدن، شکستگی، سایش یا ناراحتی هنگام جویدن رخ دهد. دندانقروچه، نیروهای بایت و نحوه استفاده از ترمیم میتوانند در بروز چنین مشکلاتی مؤثر باشند.
درمان ایمپلنت دندان چگونه پیش میرود؟
درمان ایمپلنت دندان یک فرایند مرحلهای است که با ارزیابی و برنامهریزی آغاز میشود و با قرار دادن ایمپلنت، پیگیری روند بهبودی و آمادهسازی ترمیم پروتزی ادامه مییابد. ترتیب مراحل ممکن است بر اساس یافتههای داخل دهان و گستره درمان متفاوت باشد.
- 1
ارزیابی با معاینه و تصویربرداری
دندانپزشک معاینه داخل دهان را انجام میدهد و ناحیه دندان از دسترفته، لثهها، دندانهای مجاور و بایت را بررسی میکند. وضعیت استخوان فک با روشهای تصویربرداری ارزیابی شده و برنامه کلی برای کاشت ایمپلنت تنظیم میشود.
- 2
تنظیم برنامه درمان
محل و تعداد ایمپلنتها و همچنین نوع ترمیمی که روی آنها قرار میگیرد برنامهریزی میشود. در صورت نیاز، رسیدگی به مشکلات موجود مؤثر بر سلامت دهان یا آمادهسازی محل ایمپلنت برای انجام کار ممکن است بخشی از برنامه باشد.
- 3
قرار دادن ایمپلنت در استخوان فک
ایمپلنت در ناحیه برنامهریزیشده داخل استخوان فک قرار داده میشود. پس از انجام کار، توصیههایی درباره بهداشت دهان، تغذیه و عادتهای روزمره برای حمایت از روند بهبودی ارائه میشود.
- 4
پیگیری بهبودی و یکپارچهشدن
در دوره بهبودی، سازگاری زیستی میان ایمپلنت و استخوان فک و وضعیت بافتهای اطراف از طریق معاینات پیگیری بررسی میشود. حساسیتها یا نیازهای مراقبتی احتمالی در این مرحله توسط دندانپزشک ارزیابی میشوند.
- 5
آمادهسازی ترمیم پروتزی
هنگامی که بافتهای اطراف ایمپلنت مناسب باشند، قالبگیری انجام شده و روکش، بریج یا پروتز متناسب با فرد آماده میشود. ترمیم روی ایمپلنت قرار میگیرد و کنترلهای لازم از نظر رابطه بایت و ظاهر زیبایی انجام میشود.
- 6
مراقبت و پیگیری منظم
پس از تکمیل ترمیم، برای حفظ سلامت بافتهای اطراف ایمپلنت، مسواکزدن و تمیز کردن بین دندانها ادامه مییابد. در معاینات منظم، ایمپلنت، بافتهای لثه و عملکرد ترمیم پروتزی ارزیابی شده و اقدامات مراقبتی لازم برنامهریزی میشوند.
جایگزینهای درمان ایمپلنت دندان
برای جایگزینی دندانهای ازدسترفته، ممکن است گزینههایی غیر از ایمپلنت نیز وجود داشته باشد. روش مناسب با ارزیابی تعداد و محل دندانهای ازدسترفته، وضعیت دندانهای مجاور، ساختار لثه و استخوان فک، رابطهٔ بایت و انتظارات فرد تعیین میشود.
بریج ثابت با تکیه بر دندانها
بریجی که با تکیه بر دندانهای کنار دندان ازدسترفته ساخته میشود، با هدف بستن فضای خالی به کمک یک ترمیم ثابت به کار میرود. اگر دندانهای مجاور به ترمیمهای گسترده نیاز داشته باشند یا تقویت آنها با روکش برنامهریزی شده باشد، میتوان این گزینه را در نظر گرفت.
پروتز پارسیل متحرک
در صورت ازدسترفتن چند دندان، میتوان برای جایگزینی نواحی خالی از پروتزهای پارسیل متحرک استفاده کرد. این گزینه ممکن است زمانی مطرح شود که ترمیم ثابت مناسب نباشد یا رویکرد پروتزی متفاوتی ترجیح داده شود.
پروتز کامل
هنگامی که همهٔ دندانهای یک فک ازدسترفته باشند، پروتز کاملِ متکی بر لثه و بافتهای کام میتواند یکی از گزینهها باشد. این پروتز بر اساس وضعیت بافتهای داخل دهان برنامهریزی میشود و هدف آن بازگرداندن جویدن، گفتار و حمایت از صورت است.
پایش فضای خالی بدون جایگزینی فوری
در برخی موارد میتوان جایگزین نکردن فوری دندان ازدسترفته و پایش فضای خالی از طریق معاینات منظم را در نظر گرفت. این رویکرد با توجه به محل فضای خالی، وضعیت دندان مقابل، تعادل جویدن و خطر جابهجایی دندانهای مجاور ارزیابی میشود.
تصویربرداری و ثبتهای دیجیتال در برنامهریزی ایمپلنت
در برنامهریزی ایمپلنت دندانی، روشهای تصویربرداری و ثبتهای داخل دهانی به ارزیابی ساختار استخوان فک، ناحیه دندان ازدسترفته و فضای موردنیاز برای ترمیم کمک میکنند. این اطلاعات از بررسی همزمان مراحل جراحی و پروتزی پشتیبانی میکنند.
رادیوگرافی پانورامیک، تصویربرداری سهبعدی در صورت نیاز، و قالبگیریهای دیجیتال یا سنتی میتوانند برای بررسی حجم استخوان، ساختارهای آناتومیک، اکلوژن و ارتباط با دندانهای مجاور به کار روند. دندانپزشک یافتهها را همراه با معاینه داخل دهان و اطلاعات عمومی سلامت ارزیابی میکند.
در هر درمان ایمپلنت، استفاده از یک روش تصویربرداری یا قالبگیری یکسان ضروری نیست. دامنه ثبتهای مورد استفاده بر اساس تعداد دندانهای ازدسترفته، شرایط استخوان، ترمیم برنامهریزیشده و نیازهای بالینی فرد تعیین میشود.
ارزیابی رادیوگرافی پانورامیک
میتواند از ارزیابی اولیه نمای کلی فکها، دندانهای موجود، نواحی بیدندانی و سطوح استخوان پشتیبانی کند.
تصویربرداری سهبعدی فک
در صورت نیاز، به بررسی ارتباط محل ایمپلنت با ساختارهای آناتومیک مانند عرض و ارتفاع استخوان، حفره سینوس یا کانال عصبی کمک میکند.
اسکن دیجیتال داخل دهان
با ایجاد یک ثبت دیجیتال از دندانها، لثهها و ناحیه ازدسترفته، میتواند به برنامهریزی فضای موردنیاز برای ترمیم، ارتباط با دندانهای مجاور و اکلوژن کمک کند.
ثبتهای اکلوژن و جویدن
به ارزیابی روابط تماس بین فک بالا و پایین کمک میکند و ممکن است هنگام برنامهریزی توزیع نیرو در تاج، بریج یا پروتز متکی بر ایمپلنت در نظر گرفته شود.
ثبتهای برنامهریزی جراحی
یافتههای تصویربرداری، قالبگیری و معاینه را میتوان بهصورت مشترک ارزیابی کرد تا موقعیت احتمالی و زاویه ایمپلنت و ارتباط آن با ترمیم برنامهریزی شود.
روند بهبودی پس از کاشت ایمپلنت دندان
بهبودی پس از کاشت ایمپلنت ممکن است با توجه به گستره درمان، وضعیت استخوان فک و لثهها و وضعیت عمومی سلامت متفاوت باشد. توصیههای دندانپزشک درباره مراقبت، تغذیه و ویزیتهای پیگیری پس از درمان همیشه در اولویت هستند؛ در صورت بروز وضعیت غیرمنتظره، ممکن است ارزیابی بالینی لازم باشد.
- 1
دوره اولیه پس از درمان
ممکن است در ناحیه درمان حساسیت، تورم خفیف، کبودی یا ترشح کوتاهمدت دیده شود. مهم است که به ناحیه فشار وارد نکنید، مراقبت از دهان را طبق توصیه دندانپزشک ادامه دهید و از رفتارهایی که میتوانند محل درمان را تحریک کنند پرهیز کنید.
- 2
ترمیم بافتهای نرم
با آرامتر شدن تدریجی بافت لثه، حساسیت و تورم معمولاً کاهش مییابد. در این دوره ممکن است راحتی هنگام جویدن بهتدریج بیشتر شود؛ بااینحال نباید فشار بیش از حد به ناحیه ایمپلنت وارد شود و نباید ویزیتهای پیگیری توصیهشده را از دست داد.
- 3
دوره یکپارچه شدن ایمپلنت با استخوان
یکپارچه شدن ایمپلنت با استخوان فک فرایندی است که به شرایط فردی و ویژگیهای درمان بستگی دارد. دندانپزشک بر اساس یافتههای بالینی روند بهبودی را ارزیابی میکند و زمان برنامهریزی برای ترمیم پروتزی را تعیین میکند.
- 4
ترمیم و پیگیری طولانیمدت
پس از قرار دادن روکش، بریج یا پروتز، ممکن است مدتی طول بکشد تا به دندان جدید عادت کنید. مسواک زدن منظم، تمیز کردن بین دندانها و ویزیتهای برنامهریزیشده به حفظ سلامت لثه و استخوان اطراف ایمپلنت کمک میکنند.
مراقبت از دهان را با دقت ادامه دهید
ناحیه درمان را طبق دستور دندانپزشک تمیز کنید. مسواک زدن منظم سایر دندانها و تمیز کردن مناسب بین دندانها به حفظ بهداشت دهان کمک میکند.
از وارد کردن فشار به ناحیه خودداری کنید
در طول دوره بهبودی، سعی کنید از ایجاد فشار شدید یا زیاد هنگام جویدن در ناحیه ایمپلنت خودداری کنید. دستورهای دندانپزشک درباره تغذیه و فعالیتهای روزمره را دنبال کنید.
افزایش درد یا تورم قابلتوجه
اگر درد بهجای کاهش افزایش یابد، تورم گسترش پیدا کند یا حساسیتی ایجاد شود که زندگی روزمره را بهطور محسوسی تحت تأثیر قرار دهد، بدون تأخیر با کلینیک خود تماس بگیرید.
خونریزی، ترشح یا حرکت ایمپلنت
اگر خونریزی مداوم، ترشح بدبو، احساس تب یا حرکت ایمپلنت یا ترمیم موقت را مشاهده کردید، برای ارزیابی به کلینیک مراجعه کنید.
عوامل مؤثر بر هزینه درمان ایمپلنت دندان
هزینه درمان ایمپلنت دندان ممکن است بر اساس تعداد دندانهای ازدسترفته، وضعیت استخوان فک و لثهها، و نوع ترمیم برنامهریزیشده متفاوت باشد. هزینه دقیق پس از معاینه داخل دهان، تصویربرداریهای لازم و تدوین برنامه درمانی اختصاصی مشخص میشود.
تعداد دندانهای ازدسترفته و ایمپلنتها
تکمیل یک دندان از نظر دامنه درمان با بازسازی چند دندان ازدسترفته یا بیدندانی کامل یکسان نیست. تعداد ایمپلنتهایی که قرار است کاشته شوند و نحوه توزیع دندانهایی که توسط آنها حمایت میشوند، بر دامنه برنامه جراحی و پروتزی اثر میگذارد.
حجم و ساختار استخوان فک
مقدار و تراکم استخوان ارزیابی میشود تا مشخص شود آیا ایمپلنت میتواند در محل برنامهریزیشده بهطور ایمن حمایت شود یا خیر. اگر شرایط استخوانی مناسب نباشد، آمادهسازیهای اضافی یا اقدامات جراحی که پزشک ضروری تشخیص میدهد ممکن است دامنه درمان را تغییر دهد.
وضعیت لثه و سلامت دهان
در صورت وجود بیماری لثه، عفونت فعال، پوسیدگی یا مشکلات دهانی دیگری که ممکن است بر ناحیه ایمپلنت اثر بگذارند، ممکن است لازم باشد ابتدا به آنها رسیدگی شود. ضرورت این آمادهسازیها میتواند بر روند کلی درمان و دامنه هزینهها اثر بگذارد.
نوع ترمیمِ متکی بر ایمپلنت
ممکن است روی ایمپلنت یک روکش تکی، بریجی که چند دندان را تکمیل میکند، یا پروتز برنامهریزی شود. طراحی ترمیم، تعداد دندانهایی که پوشش میدهد و نیازهای عملکردی داخل دهان، بر هزینه مرحله پروتزی اثر میگذارند.
رابطه اکلوزالی و برنامهریزی اختصاصی
نیروهای جویدن، وضعیت دندانهای فک مقابل و رابطه اکلوزالی، در تعیین موقعیت ایمپلنت و طراحی ترمیم نقش تعیینکننده دارند. این ارزیابیها ممکن است باعث شوند دامنه اقدامات بالینی و فنی برای هر فرد متفاوت باشد.
برآورد موقت قیمت
€۷۰۰ – €۳٬۵۰۰
این برآورد موقت، پیشنهاد قیمت قطعی کلینیک نیست؛ هزینه واقعی پس از تکمیل معاینه و برنامه درمانی اختصاصی مشخص میشود.
قبل / بعد
پرسشهای متداول درباره درمان ایمپلنت دندان
هدف اصلی درمان ایمپلنت دندان چیست؟
هدف اصلی درمان ایمپلنت دندان، ایجاد ترمیمی است که جایگزین دندانهای ازدسترفته شود و از عملکرد جویدن و یکپارچگی دندانها در هنگام لبخند زدن حمایت کند. ایمپلنت در استخوان فک نقش ریشه مصنوعی را دارد و میتوان روکش، بریج یا پروتز مناسب را روی آن برنامهریزی کرد.
آیا درمان ایمپلنت برای همه مناسب است؟
درمان ایمپلنت ممکن است برای همه افراد به یک شکل مناسب نباشد. مناسب بودن آن با ارزیابی بالینی ساختار و حجم استخوان فک، سلامت لثه، رابطه بایت، دندانهای موجود، وضعیت سلامت عمومی و عادات مراقبت از دهان تعیین میشود.
آیا در صورت ازدسترفتن یک دندان میتوان ایمپلنت انجام داد؟
در صورت ازدسترفتن یک دندان، میتوان درمان ایمپلنت را در نظر گرفت. در شرایط مناسب، ایمپلنت در ناحیه دندان ازدسترفته قرار داده میشود و میتوان یک روکش تکی روی آن برنامهریزی کرد؛ بااینحال، مناسب بودن این روش بر اساس دندانهای مجاور، ساختار استخوان و یافتههای معاینه داخل دهان مشخص میشود.
آیا برای چند دندان ازدسترفته میتوان از ایمپلنت استفاده کرد؟
در صورت ازدسترفتن چند دندان، میتوان ایمپلنتها را برای ایجاد تکیهگاه بریج یا پروتز بررسی کرد. تعداد ایمپلنتهای موردنیاز و نوع ترمیمی که برنامهریزی میشود، با توجه به عواملی مانند محل دندانهای ازدسترفته، بایت و استخوان فک، بهصورت فردی تعیین میشود.
درمان ایمپلنت شامل چه مراحلی است؟
درمان ایمپلنت پس از معاینه و برنامهریزی، شامل مراحل قرار دادن جراحی و ترمیم پروتزی است. پس از دوره بهبودی، استفاده از روکش، بریج یا پروتز متناسب با فرد روی ایمپلنت بررسی میشود.
آیا روند بهبودی پس از ایمپلنت برای همه یکسان است؟
روند بهبودی پس از ایمپلنت برای همه یکسان نیست. عواملی مانند وضعیت محل جراحی، ویژگیهای استخوان فک، شرایط سلامت عمومی، درمان برنامهریزیشده و پایبندی به مراقبتهای دهان و دندان میتوانند بر روند پیگیری تأثیر بگذارند.
چگونه باید از ایمپلنتها مراقبت کرد؟
مراقبت از ایمپلنتها باید با مسواک زدن منظم و تمیز کردن بین دندانها پشتیبانی شود. همچنین برای کمک به حفظ لثه و استخوان اطراف ایمپلنت، مراجعه برای معاینات دورهای در فواصل توصیهشده توسط دندانپزشک اهمیت دارد.
آیا درمان ایمپلنت محدودیتهایی دارد؟
امکان انجام درمان ایمپلنت ممکن است به دلیل شرایط دهان و سلامت عمومی با محدودیتهایی همراه باشد. حجم ناکافی استخوان، مشکلات لثه، شرایط مرتبط با بایت یا ناتوانی در ادامه دادن مراقبتهای دهان و دندان میتواند برنامه درمانی را تغییر دهد؛ بنابراین ارزیابی دقیق لازم است.
منابع پزشکی
مشاهده منابع پزشکی
بازبینی پزشکی توسط
Nilufar Tulanova Şener
دندانپزشک زیبایی
مشاهده پروفایل پزشک
Ahmet Metin Bal
رئیس پزشکان
مشاهده پروفایل پزشک
Samed Kağan Bozkurt
دندانپزشک زیبایی
مشاهده پروفایل پزشکآخرین بازبینی پزشکی: ۱۹ مرداد ۱۴۰۵